Εάν αυτό ήταν ένα κανονικό παραμύθι, η ιστορία θα τελείωνε όταν όλοι θα ήταν χαρούμενοι — αλλά αυτή η ιστορία έχει ένα έξτρα επεισόδιο… που αρχίζει εκεί που ο νεαρός πρόσθεσε τον νέο κανόνα στην πινακίδα.

Ένας χωρικός είπε «φροντίζω το δένδρο επειδή απλώς θέλω να φάω· το αφήνω σε κάθε άτομο να επιλέξει τι θα κάνει με τα φρούτα που πήρε» και δεν άλλαξε την πινακίδα του.

Ένας άλλος χωρικός είπε «ο καθένας μπορεί να πάρει τα φρούτα μου από τα δένδρα, αλλά δεν θέλω να ενοχλούν άλλους» και πρόσθεσε «όμως μην τα πάρετε μαζί σας στον πόλεμο» στην πινακίδα του.

Ένας άλλος χωρικός είπε «ο νεαρός είπε κάτι λογικό, αλλά ο κανόνας που πρόσθεσε δεν είναι τόσο κουλ» και πρόσθεσε στην πινακίδα του «όμως χρησιμοποιήστε τα φρούτα μόνο για την καλλιτεχνική ανάπτυξη της γεύσης τους».

Έτσι όλα τα δένδρα του χωριού είχαν διαφορετικούς κανόνες.

Κάποιοι δεν ήξεραν τι να κάνουν με αυτή την κατάσταση. Ένας μάγειρας που μάζευε φρούτα και έφτιαχνε μαρμελάδα ρώτησε: «επειδή όλα αυτά τα φρούτα έχουν λίγο διαφορετική γεύση μεταξύ τους, συνδυάζω μερικά. Με τους νέους κανόνες, μπορώ να τα συνδυάζω;». Ένας ερευνητής που ανέπτυξε μια καινούργια ποικιλία ρώτησε: «θέλω να μπολιάσω αυτό το δένδρο σε εκείνο το δένδρο — επιτρέπεται από τους νέους κανόνες;».

Ο κόσμος το συζήτησε και αποφάσισαν να βάλουν μια μεγάλη πινακίδα που θα όριζε ποια φρούτα μπορούν να πάρουν ελεύθερα. Ο ορισμός δεν έλεγε πώς να πάρει κανείς τα φρούτα ή τι προτείνει κάθε πινακίδα, αλλά εξηγούσε αν κάθε πινακίδα επιτρέπει στον κόσμο να παίρνει ελεύθερα τα φρούτα. Οι χωρικοί αποφάσισαν να βάλουν αυτοκόλλητα σε κάθε πινακίδα που ακολουθούσε αυτόν τον ορισμό, για να τις ξεχωρίζουν. Έτσι το πρόβλημα με τις διάφορες πινακίδες λύθηκε, αλλά ο κανόνας έγινε λίγο περιπλοκότερος λόγω της μεγάλης πινακίδας και των αυτοκόλλητων.

Το παραμύθι αυτό γράφτηκε για να εξηγήσει την πρωτοβουλία με απλά λόγια, και είναι μετάφραση του αντίστοιχου παραμυθιού (PDF) του Yutaka Kachi.

Επίσης, δείτε την αντίστοιχη ιστορία για το ανοιχτό λογισμικό και το GNU/GPL.

GPLLGPLMITApache 2