Εδώ και αρκετό καιρό (από τότε που πρωτοήρθα σε επαφή με την έννοια του podcast) παρακολουθώ μια Αμερικανική ραδιοφωνική εκπομπή, το This American Life του WBEZ. Η εκπομπή αναλύει καθημερινές ιστορίες από τη ζωή στις ΗΠΑ και κάθε εβδομάδα έχει διαφορετική θεματική. Προσωπικά την παρακολουθώ διότι προσφέρει μια αρκετά ενδιαφέρουσα προοπτική για θέματα δημοφιλή στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Την προηγούμενη βδομάδα λοιπόν βρέθηκα προ εκπλήξεως, γιατί η εκπομπή είχε γενικό τίτλο «When patents attack!». Όπως πάντα, υπάρχουν σημεία που κατάφεραν να με κάνουν να πέσω από την καρέκλα μου ή να γελάω μόνος μου στο αμάξι: η πατέντα του ψωμιού για τοστ (σωστά διαβάσατε, πατέντα του 2000), γιατί τόσες πολλές εταιρείες πατεντών λογισμικού έχουν έδρα το ανατολικό Τέξας (το οποίο έχει μια φήμη όπως είχαμε δει στο παρελθόν), τι δουλειά κάνει ο κύριος που πρωτοχρησιμοποίησε τον όρο patent troll, πού είναι τα γραφεία της Lodsys (ρίξτε μια ματιά στο MacUser.gr) και άλλα τέτοια.
Την εκπομπή μπορείτε να την ακούσετε εδώ· το κείμενο (transcript) είναι εδώ.
Μάλιστα, επειδή τις εκπομπές του This American Life τις παρακολουθούν πολλοί, η Intellectual Ventures (της οποίας το όνομα ακούγεται πολύ στην εκπομπή) απάντησε στο εταιρικό blog της υποστηρίζοντας το εταιρικό της μοντέλο. Από την άλλη, στο Forbes ο Timothy B. Lee αναλύει γιατί χρειάζεται το λογισμικό να μην μπορεί να πατενταριστεί — και εδώ δεν μιλάμε για κάποιον Linux-ά σε μια μικρή χώρα στην άκρη της Μεσογείου.
Είναι, κατά τη γνώμη μου, προφανές ότι το μοντέλο αδειοδότησης πατεντών λογισμικού στις ΗΠΑ χρειάζεται άμεσα αναθεώρηση: οι πατέντες λογισμικού δεν εξυπηρετούν παρά μια πλειάδα εταιριών που τις εμπορεύονται, πουλώντας ουσιαστικά ένα κρατικό μονοπώλιο.